അവസാനത്തെ ദിവസം 5

മൂന്നാമത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച ഇന്നാണ് ആ ദിവസം. വൃദ്ധനുമായുള്ള മൂന്നാമത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച്ചയുടെ ദിനം. ഒറ്റയടിപ്പാതയുടെ അവസാനം എന്നെയും കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന പ്രതികാരദാഹിയായ ആ മനുഷ്യനെ എനിക്ക് കാണാം. പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് മുന്‍പ് സ്വന്തം കണ്‍മുന്നില്‍ കത്തിയമര്‍ന്ന കുടുംബം, അവരെ വിഴുങ്ങിയ ജ്വാല. ആ ജ്വാലയാണ് ഇപ്പോള്‍ അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍, മുന്നിലുള്ള എന്തിനെയും നശിപ്പിക്കാന്‍ പോന്ന ശക്തി അതിനുണ്ട്. വലിയവീട്ടിലെ മൂന്ന് ജീവനുകള്‍ ഇതിനകം തന്നെ ആ ജ്വാലയില്‍ വെന്ത് വെണ്ണീറായിരിക്കുന്നു. ആദ്യം മുത്തശ്ശന്‍ പിന്നെ ചിറ്റപ്പന്‍ ഇപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍. ഞാന്‍ … Continue reading അവസാനത്തെ ദിവസം 5

അവസാനത്തെ ദിവസം 4

പ്രതികാരത്തിന്‍റെ കഥ വൃദ്ധന്‍ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.    “വലിയവീട്ടുകാര്‍, തെച്ചിക്കാട്ടമ്മ സ്വന്തം സേവകരായി തിരഞ്ഞെടുത്ത അനുഗൃഹീത പരമ്പര. എന്നും നാടിനു വേണ്ടി നിലനിന്നിരുന്ന കൃഷ്ണന്‍ നായരുടെ പിന്‍തലമുറ. തെച്ചിക്കാട് ഗ്രാമത്തിലെ ഏതെങ്കിലുമൊരു കുടുംബം ദേവിയുടെ ഈ അനുഗ്രഹം അര്‍ഹിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍ അത് കൃഷ്ണന്‍നായരുടെ കുടുംബം തന്നെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് വെറുമൊരു സാധാരണ നായര്‍ കുടുംബത്തില്‍ നിന്ന് ഒറ്റ ദിനം കൊണ്ട് രാജകീയപദവിയിലേക്ക് വലിയവീട്ടുകാര്‍ ഉയര്‍ന്നിട്ടും നാട്ടില്‍ ഒരാളും നെറ്റി ചുളിക്കാതിരുന്നത്. എല്ലാവരുടെയും മനസ്സില്‍ വലിയവീട്ടുകാര്‍ അത് അര്‍ഹിച്ചിരുന്നു.  … Continue reading അവസാനത്തെ ദിവസം 4

അവസാനത്തെ ദിവസം 3

രണ്ടാം കൂടിക്കാഴ്ച ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി കാണുന്ന ഒരു അപരിചിതന്‍. ഒരു ഊമക്കത്തിന്‍റെ പേരില്‍ ഉണ്ടായ കൂടിക്കാഴ്ച. ഞങ്ങളെ തമ്മില്‍ ബന്ധിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളോ അല്ലെങ്കില്‍ പരിചയക്കാരോ ഒന്നും തന്നെയില്ല. അയാളുടെ ചരിത്രമോ, താമസസ്ഥലമോ എന്തിന് പേരോ പോലും എനിക്കറിയില്ല. ചുരുക്കത്തില്‍ അയാളെ വിശ്വാസ്യയോഗ്യനാക്കുന്ന യാതൊന്നും തന്നെയില്ലെന്ന് പറയാം. അപ്പോള്‍ പിന്നെ യാതൊരു അടിത്തറയുമില്ലാതെ അയാള്‍ നടത്തിയ പ്രസ്താവന ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ? ഇല്ല, എന്നതാണ് യുക്തിപരമായി ചിന്തിച്ചാല്‍ ശരിയായ ഉത്തരം. വൃദ്ധന്‍ പറഞ്ഞതൊന്നും തന്നെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് … Continue reading അവസാനത്തെ ദിവസം 3

അവസാനത്തെ ദിവസം 2

ഒന്നാമത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച കുറഞ്ഞത് ഒരു എഴുപതു വയസ്സെങ്കിലും അയാള്‍ക്ക് പ്രായമുണ്ടാകും. പ്രായത്തെ അതിജീവിച്ച ആരോഗ്യം. എരിയുന്ന ഒരു ബീഡികുറ്റിയും അതോടൊപ്പം തന്നെ ക്രൗര്യം നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിയും സദാ അയാളുടെ ചുണ്ടില്‍ വിരാജിച്ചിരുന്നു. ആദ്യമായി അയാളെ കാണുമ്പോഴും അതുണ്ടായിരുന്നു, മരണത്തെപോലും നിയന്ത്രിക്കുന്ന അഹങ്കാരിയായ ഒരു ആരാച്ചാരുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടാകുന്നത്പോലെ ഒരു ചിരി. തനിക്കു മുന്നില്‍ പിടഞ്ഞു മരിക്കാന്‍ വന്നെത്തുന്ന, നാളെകളില്ലാത്ത ജീവനുകളോടുള്ള പുച്ഛം ആ ചിരിയില്‍ വ്യക്തമായി കാണാം.     ക്ഷേത്രമുറ്റത്താണ് ഞാന്‍ അയാളെ ആദ്യമായി … Continue reading അവസാനത്തെ ദിവസം 2

അവസാനത്തെ ദിവസം 1

വഴിയരികിലെ വൃദ്ധന്‍         ഇരുവശവും റബ്ബര്‍കാടുകളാണ്, അതിനു നടുവിലൂടെ നേര്‍രേഖയില്‍ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന പാത. നേര്‍രേഖയെന്നു പറഞ്ഞാല്‍, ഒരു ചെറിയ വളവോ തിരിവോ പോലുമില്ലാത്ത ഒരു നെടുനീളന്‍ സ്കെയില്‍ കൊണ്ട് അളന്നു വരച്ചത് പോലെയുള്ള നേര്‍രേഖ. രണ്ടു വശങ്ങളിലും ഏകദേശം മൂന്നടിയോളം ഉയരത്തില്‍ വഴിക്ക് അതിര് കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അതിരിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍ യാത്രക്കാരെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കാനെന്ന വണ്ണം  വഴിയിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. ഇടുങ്ങിയ വഴിയായത് കൊണ്ട് തന്നെ രണ്ടു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ചാഞ്ഞു … Continue reading അവസാനത്തെ ദിവസം 1

കൊറോണയും പി പി ഷിബുവും പിന്നെ ബാക്കി ഉലകവും

ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലേയൊരു,മുപ്പതുകാരന്‍ ഷിബുവിന്‍ ദിവസം.വെയിലും വീശി അര്‍ക്കനുണര്‍ന്നു,കൈലീം തപ്പി ഷിബുവുമുണര്‍ന്നു.പകലും കാത്ത് കിടന്നവര്‍ മനുജര്‍,അകലം കാട്ടാതൊപ്പമുണര്‍ന്നു.വികസന ചക്രമുരുട്ടീടേണം,പ്രഹസനമെങ്കിലും തടസ്സവുമരുത്.ഡ്രൈവറ്, ഡോക്ടറ്, ഇലക്ട്രിക് വര്‍ക്കറ്,വാച്ചറ്, ടീച്ചറ് കണ്ടക്ടര്‍മാര്‍.ടെക്കികള്‍, മന്ത്രികള്‍, ചാനല്‍ ടീമുകള്‍,വികസനവേഷമണിഞ്ഞു സര്‍വ്വരും.ഹരിതം കണ്ടാല്‍ ത്വരിതം നീക്കണം,റോഡ്‌ കണ്ടാല്‍ കാറ് കേറ്റണം.ഓസോണ്‍ തുളയത് വലുതാക്കേണം,ആമസോണോ കത്തിപ്പടരണം.കാടുകള്‍ തോടുകള്‍ ഇല്ലാതാകണം,ഭൂമി കണ്ടാല്‍ ഫ്ലാറ്റ് പൊങ്ങണം.രക്തബന്ധമായാല്‍ പോലും,രക്തം ചീന്താന്‍ മടിയത് വേണ്ടാ.ഭൂമി ഭരിക്കും ഭൂപതി മനുജര്‍,ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍ക്കധിപര്‍ ഞങ്ങള്‍.ഉരുളും വികസന പാതയില്‍ നിന്നാ-ലുരുട്ടിക്കൊല്ലും വികസനചക്രം.പി പി ഷിബുവോ ബൈക്കില്‍ കേറി,പീപ്പിയടിച്ചു വര്‍ക്കിനിറങ്ങി.സൂര്യനുറങ്ങണ നേരം … Continue reading കൊറോണയും പി പി ഷിബുവും പിന്നെ ബാക്കി ഉലകവും

കാമിനി

എന്‍ മിഴികളില്‍ നിറയുന്ന സൗഭാഗ്യയോഗത്തില്‍,സ്പര്‍ദ്ധകൊണ്ടുഴറുന്നു ബാക്കിയാമിന്ദ്രിയം.ലോകം കൊതിക്കുമാ കാഴ്ചയെന്മുന്നിലെ--ത്തിച്ച ദൈവമേ സ്മരിക്കുന്നു നിന്നെ ഞാന്‍.പടവിലുറഞ്ഞയെന്‍ നഗ്നപാദങ്ങളും,ശൈത്യം മറന്നു തന്‍ തോഴനാം കണ്ണിനായ്.ഭൂവില്‍ ജനിച്ചയാ അപ്സരസൗന്ദര്യം,ഭൂലോകം മറന്നു, ജലകേളിയില്‍ മഗ്നയായ്.ആടിയുലയുമാ കേശഭാരത്തില്‍നിന്നാ--ടിത്തിമര്‍ത്തൊരു ബിന്ദുപോലെന്മനം.ലജ്ജവിട്ടുണരുന്നു വിടരുന്നു ഇതളുകള്‍,തകരുന്നു പൊടിയുന്നു ഹൃദയമാ കാന്തിയില്‍.ഗതിയെ മറന്നു നിന്‍ നയനസൂനങ്ങളില്‍,നിശ്ചലം നിലകൊണ്ടു പ്രാണനാം പവനനും.കഠിനമാം ശിലയോ, ജ്വലിക്കുന്ന തീയോ,നീറുന്ന ഭൂവോ, ഉരുകുമെന്‍ മനമോ,പുഷ്പ്പിക്കലെങ്കിലോ അധരങ്ങള്‍ നിന്നുടെ,അലിയും സകലതും, ആ മന്ദസ്മിതത്തില്‍.കൈക്കുമ്പിളില്‍ നിന്നുടെ ആസ്യമാശിച്ചു ഞാന്‍,നുകരാന്‍ കൊതിച്ചു നിന്‍ അധരമാം പുഷ്പത്തെ.ആ കൂന്തലിന്‍ വാസനയറിയാന്‍ കൊതിച്ചൊരെന്‍,നക്തയാം … Continue reading കാമിനി

നിറം പൂശിയ നിഴലുകള്‍

1 ഉറപ്പുവരുത്താന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ ഒന്നുകൂടി നോക്കി. എന്‍റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം ആ പെണ്‍കുട്ടി പെട്ടെന്ന് തല വെട്ടിച്ചു. അതെ, ആ പെണ്‍കുട്ടി ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.കാന്റീനിൽ വളരെ കുറച്ചു ആളുകളെ ഇപ്പോഴുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിലും മൂന്ന് മണി കഴിഞ്ഞു ഉച്ചയൂണ് കഴിക്കുന്നവര്‍ കുറവായിരിക്കുമല്ലോ. പരമാവധി ആളുകള്‍ കുറഞ്ഞിരിക്കാന്‍ വേണ്ടിത്തന്നെയാണ് ഈ സമയം തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പക്ഷെ എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ഭയന്നതു തന്നെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു! റാമിനോടൊപ്പം പൊതുസ്ഥലത്തേക്ക് വരാന്‍ എനിക്കിപ്പോഴും ഭയമാണ്. ഞാന്‍ ജീവിതത്തില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളതില്‍ വച്ച് ഏറ്റവും വിചിത്രനായ മനുഷ്യനാണ് … Continue reading നിറം പൂശിയ നിഴലുകള്‍

മഹാബലിയും മഹാപ്രളയവും

താളത്തില്‍ ഒരു നാദം കേള്‍പ്പൂ, പാതാളത്തില്‍ നിന്നാ ശബ്ദം. ശോകത വാഴും ഭൂഗര്‍ഭത്തിലെ, മൂകത മാറ്റിയതാരാണവിടെ. പ്രഹ്ളാദന്‍റെ പുത്രനൊരുത്തന്‍ ആഹ്ളാദത്തില്‍ കൊട്ടിയതത്രേ. എന്താ ബലിയേ സന്തോഷിക്കാന്‍, ചിന്താഗതിയില്‍ എന്തുണ്ടായി? കൊമ്പന്‍ മീശ വിറപ്പിച്ചിട്ട്, വമ്പന്‍ ദൈത്യന്‍ ഉത്തരമേല്‍കി. ചിങ്ങം പൊങ്ങാന്‍ നാളുകള്‍ ബാക്കി, വിങ്ങിപ്പൊട്ടുകയാണെന്‍ ഹൃദയം. പ്രഭുവാം നമ്മുടെ ദര്‍ശനസമയം, പ്രജയെ കാണാന്‍ കൊതിയാകുന്നു. ധൂളികള്‍ നീക്കി മകുടം മിനുക്കി, ചൂളി പോയി തിളക്കത്തില്‍ ബലി. മുട്ടനൊരെലിയെ തട്ടിയെറിഞ്ഞ്, വട്ടക്കുടയും കയ്യിലെടുത്തു. യാത്രക്കായിയൊരുങ്ങും നേരം, നേത്രം തള്ളും … Continue reading മഹാബലിയും മഹാപ്രളയവും

തെന്നല്‍പോലെ

കാലവര്‍ഷമാസങ്ങളിലെ ചില പുലര്‍കാലങ്ങളുണ്ടാകാറില്ലേ, രാത്രിയിലെ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയില്‍ തളര്‍ന്നു വിവശയായ ഭൂമിദേവി നിദ്ര വിട്ടെഴുന്നേല്‍ക്കുന്ന തണുപ്പുള്ള ആ പ്രഭാതങ്ങള്‍. ഒരു പക്ഷെ അതിരാവിലെ തണുപ്പിനെ വകവയ്ക്കാതെ ഉണരുന്നവര്‍ക്ക് ഞാന്‍ പറയുന്നത് മനസിലാകുന്നുണ്ടാകും. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ കരുതുണ്ടാകും ഞാനെന്നും അതിരാവിലെയാണ് എഴുന്നേല്‍ക്കാറെന്നു. ഒരിക്കലുമല്ല, ജൂണ്‍ മാസത്തിലെ മഴയുപേക്ഷിച്ചുപോയ തണുപ്പില്‍, കട്ടിലില്‍ തലയണയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സുഖമുണ്ടല്ലോ, ഹൊ, അതാണ്‌ സ്വര്‍ഗ്ഗം. ആ, ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവന്നത് അതല്ല. ഇങ്ങനെയുള്ള മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്ന പ്രഭാതങ്ങളില്‍ ഇടവഴിയിലൂടെ … Continue reading തെന്നല്‍പോലെ